hits counter

«Παιχνίδι» µε έπαθλο την Ουκρανία

«Παιχνίδι» µε έπαθλο την Ουκρανία

H Ουκρανία δεν προσφέρεται για την περιγραφή µιας σύγκρουσης µεταξύ «καλού» και «κακού». H Κριµαία θεωρείται de facto υπό ρωσικό έλεγχο, όµως ο έλεγχος αυτός ήταν πάντα αδιαµφισβήτητος. Οι αντιδράσεις της E.E. και του NATO παραµένουν συµβολικές, αν και η καθίζηση του ρωσικού νοµίσµατος είναι πραγµατική. Όµως σε αυτήν την αντιπαράθεση δεν υπάρχει καλός και κακός.

Από τη µια, έως τα µέσα Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση Γιανουκόβιτς µιλούσε για µεταβατική κυβέρνηση και επιστροφή στο Σύνταγµα του 2004. Αντί αυτού, στις 18 Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση χρησιµοποίησε αντι-«διαδηλωτές» µε πολιτικά και ειδικούς φρουρούς κατά του πλήθους, πετώντας καπνογόνα στο αρχηγείο των διαδηλωτών τη στιγµή που, όπως λέγεται, γιατροί προσπαθούσαν να χειρουργήσουν, Και όταν απέδρασε ο Γιανουκόβιτς, τα ΜΜΕ ανακάλυψαν παλάτια που θύµιζαν Σαντάµ Χουσεΐν. Βέβαια, πρόκειται για τον ίδιο Γιανουκόβιτς στον οποίο είχαν επενδύσει οι Βρυξέλλες για την υπογραφή µιας συµφωνίας σύνδεσης τον Νοέµβριο του 2013.

Τα γεγονότα, επίσης, δεν αφήνουν περιθώρια για περιγραφές ηρώων που εφορµούν στη Βαστίλλη. Ο γραμματέας Εθνικής Ασφάλειας,και Άµυνας της Ουκρανίας, Αντρέι Πάρουµπι, είναι ιδρυτής ενός κόµµατος που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τη Χρυσή Αυγή. Όχι µόνο ορισμένα από τα ψηφίσµατα του Κοινοβουλίου που στηρίζει τη σημερινή κυβέρνηση αφορούν την κατάργηση όλων των µμειονοτικών γλωσσών και την απαγόρευση του κομμουνιστικού κόµµατος, αλλά ένας εκ των ηγετών της εβραϊκής κοινότητας του Κιέβου προειδοποιούσε την κοινότητα να εγκαταλείψει την πόλη, αν όχι τη χώρα. Και πριν αρχίσει κανείς να µιλάει για «συμφέροντα», ένθεν και ένθεν, πρέπει κανείς να θυµάται ότι τα γεγονότα, ποτέ, δεν «µιλούν από µόνα τους».

Οι ολιγάρχες
H κυβέρνηση που εγκρίθηκε διά βοής στην πλατεία, Μεϊντάν δεν είναι εκλεγµένη. Είναι διορισµένη από το Κοινοβούλιο, µετά τη µαζική αποστασία βουλευτών που µέχρι πρόσφατα υποστήριζαν τον πρόεδρο Γιανουκόβιτς. Και πίσω από την αποστασία είναι δυο ολιγάρχες ο Ρινάτ Αχµέτοβ και ο Νµίτρι Φιρτάς που καταρχάς απέσυραν τη στήριξη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ιδιοκτησίας τους. Τώρα στηρίζουν «διάδοχες καταστάσεις», εντός της σημερινής κυβέρνησης.
Είναι δε αστείο να χαιρετίζουμε την απελευθέρωση Τιµοσένκο ως νίκη της Ευρώπης και της δημοκρατίας, τη στιγµή που η ίδια ήταν γνωστή ως «κυρία Φυσικό Αέριο» και πλούτισε τη δεκαετία του 1990 µε συμβόλαια της Gazprom. ∆εν υπάρχουν αδιάφθοροι και δημοκρατικοί επαναστάτες στην Ουκρανία. Μιλάµε για ένα σύστηµα «φεουδαρχικού πλουραλισµού».

Πέρα από ηθικολογίες, αυτό που τώρα έχει σηµασία είναι η Ευρώπη να µην κάνει τα ίδια λάθη που έκανε στη Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του ’90. Πολλοί στη ∆ύση έχουν αποδεχτεί ως «αναπόφευκτη» τη διαίρεση, «περιφερειοποίηση» η «οµοσπονδιοποίηση» της χώρας, µε διάφορους εθνοτικούς χάρτες να κυκλοφορούν.

Έκτακτη ανάγκη
Στο µεταξύ, η οξυµµένη οικονοµική κρίση χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την καθυστέρηση διενέργειας εκλογών, αφού έχουµε «έκτακτη ανάγκη» οικονομικής διαχείρισης και «έκτακτη κατάσταση» ασφάλειας. Όµως, εάν αυτή η έκτακτη κατάσταση χρησιμοποιηθεί για να μοιραστούν µε σαφήνεια oι σφαίρες επιρροής της E.E. και της Ρωσίας, τότε όσοι απεργάζονται παρόµοια σχέδια δεν έχουν υπολογίσει, όπως δεν είχαν υπολογίσει και στη Γιουγκοσλαβία, ότι ο πόλεµος έχει πάντα µια δική του δυναµική.

Όσον αφορά την οικονοµία, είναι µάλλον αμφίβολο ότι η Ρωσία θα δώσει 15 δισ. που είχε υποσχεθεί. Είναι επίσης αμφίβολο ότι Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες θα «διαθέσουν» τα 35 δισ. που χρειάζεται ο προϋπολογισμός της Ουκρανίας. Θα µπορούσε να µοιραστεί το βάρος, αλλά αυτό δεν είναι πολιτικά εφικτό. Και αυτό, µάλλον, σηµαίνει ότι η κατάσταση µπορεί να διολισθήσει έως τη στάση πληρωµών.

Όσον αφορά την ασφάλεια, εάν κινηθούµε προς µια διαίρεση µε βάση τους διάφορους εθνοτικούς χάρτες, τότε σύντοµα θα µιλάµε για εθνοτικούς «θύλακες», ενώ η κάθε οµάδα «αυτο-άµυνας» θα διεκδικεί δικές της σφαίρες επιρροής, χωρίς να είναι βέβαιη η ιεραρχική διάρθρωση των δυο παρατάξεων. Οι πολίτες θα είναι στο έλεος των παραστρατιωτικών και όλοι γνωρίζουμε τι σηµαίνει αυτό: πλιάτσικο, βιασµοί κ.ο.κ. Παράλληλα, εάν τεθεί ζήτηµα ασφάλειας των αγωγών που διέρχονται από την Ουκρανία, τότε από τη Βουλγαρία και τη Σερβία έως και την Ελλάδα, θα έχουµε σοβαρά ζητήματα. Ευτυχώς µπήκε η άνοιξη.

H ακεραιότητα της Ουκρανίας δεν πρέπει να τεθεί υπό διαπραγμάτευση, παρόλο που, όπως και το 1991, υπάρχουν κράτη-µέλη της E.E. που ίσως να µη συντάσσονται µε αυτήν την άποψη. Οι δηλώσεις Λαβρόφ ήταν µετρηµένες και η Ρωσία, µάλλον, δεν θέλει διαμελισμό της χώρας, αλλά προφανώς ούτε παράδοση της Σεβαστούπολης. Στο πλαίσιο αυτό, σε αντίθεση µε το 1991 στα Βαλκάνια, ήλθε η ώρα της διπλωματίας. Και πρέπει να υπάρξει άµεση κινητοποίηση. Όµως ούτε η Ελληνική Προεδρία ούτε η λαίδη Ashton μπορούν να διαµορφώσουν το πολιτικό consensus για µια κοινή στάση µεταξύ κρατών-µελών. Μεγαλύτερη βαρύτητα θα έχει η στάση των χωρών που εμπνεύστηκαν την πολιτική Ανατολικής Συνεργασίας (Eastern Partnership), Σουηδία και Πολωνία. Όµως ρόλο θα μπορούσαν να έχουν χώρες που συνορεύουν µε την Ουκρανία ή και έχουν εθνική μειονότητα εκεί: Πολωνία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σλοβακία, Ουγγαρία και Ελλάδα. Μια πρωτοβουλία της Ελληνικής Προεδρίας µ” αυτόν τον κοινό παρονομαστή θα είχε ακόµα νόηµα, αν ήταν άµεση.

Άρθρο στην εφημερίδα «Το Ποντίκι», 06/03/2014

Σχολιάστε

Powered by Leader School. Leader Online.