hits counter

Ομιλία στο συνεδριακό κέντρο «Ι. Βελλίδης» για τη συγκρότηση του Προοδευτικού πόλου

Ομιλία στο συνεδριακό κέντρο «Ι. Βελλίδης»  για τη συγκρότηση του Προοδευτικού πόλου

Φίλες και φίλοι,

Είναι μεγάλη η χαρά μου που είμαι εδώ μαζί σας, μαζί με τον Πρόεδρο Φώτη Κουβέλη και άλλους φίλους και συναγωνιστές. Όλοι μαζί στέλνουμε από τη Θεσσαλονίκη το μήνυμα ότι αυτή η μάχη που ξεκινήσαμε με τη Δημοκρατική Αριστερά-Προοδευτική Συνεργασία πρέπει να δοθεί και να κερδηθεί.

Οραματιστήκαμε τη Δημοκρατική Αριστερά-Προοδευτική Συνεργασία ως ένα χώρο που θα συνθέτει ιδέες και παραγωγικές δυνάμεις και θα εκπροσωπεί την κοινωνία. Όχι ως χώρο που θα αθροίζει επίδοξους ηγέτες και πολιτευτές.
Ξεκινάμε με ειλικρίνεια, με αίσθηση της ευθύνης για τον χώρο που εκπροσωπούμε, με την πίστη ότι ένας αυτόνομος στρατηγικός χώρος ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΝΔ είναι απαραίτητος και αναγκαίος.
Μιλάω για τον εαυτό μου, αλλά σε έναν βαθμό νομίζω μιλάω για όλους μας: τα ψέματα έχουν τελειώσει, οι μάσκες έχουν πέσει και η κοινωνία ζητά να μπει ένα τέρμα στις δυσκολίες και τα αδιέξοδα που ζει αλλά και στην υποκρισία και προσποίηση.

Και για αυτό πρέπει να πούμε πια μόνο αλήθειες.

Αλήθεια πρώτη: δεν μπορεί να λες ότι έσωσες τη χώρα όταν καθημερινά, μέχρι και την ώρα που μιλάμε, καταστρέφονται εκατοντάδες οικογένειες. Δεν μπορεί να μιλάς για επιτυχία όταν το 30% των συμπολιτών μας είναι πέρα από τα όρια της φτώχειας.

Αλήθεια δεύτερη: Οι εύκολες απολύσεις δεν ισούνται με εύκολες προσλήψεις. Γι’ αυτό και εμείς επιμένουμε στην αρχή της τριμερούς συνεργασίας και στην ανάγκη ρύθμισης της αγοράς εργασίας. Είπαν ψέματα ονομάζοντας μεταρρύθμιση την απόλυτη απορρύθμιση, πετώντας στα σκουπίδια τις κατακτήσεις πολλών γενεών.

Αλήθεια τρίτη: κάθε ιδιωτικοποίηση δεν είναι εξ ορισμού καλή. Για μας είναι κεντρική η στρατηγική συμμετοχή του κράτους στην οικονομία για τη διασφάλιση στρατηγικών αναπτυξιακών εισροών: ενέργεια, μεταφορές, χρηματοπιστωτικό σύστημα. Μια ιδιωτικοποίηση πρέπει να γίνεται με όρους που όντως να ανοίγουν αγορές. Άλλο η κινητή τηλεφωνία, άλλο το νερό. Άλλο τα αεροδρόμια, άλλο το management. Άλλο η παραγωγή και άλλο τα δίκτυα. Άλλο η τιμή του ρεύματος και άλλο η τιμολογιακή πολιτική. Άλλο η αγορά χρήματος και άλλο η πολιτική ανάληψης ρίσκου.

Φίλες και φίλοι,

Τα δικά μας διλήμματα και τα δικά μας αδιέξοδα δεν είναι αποκλειστικά ελληνικά. Όλος ο ευρωπαϊκός Νότος ζει την κρίση που απειλεί την κοινωνική συνοχή, που γιγαντώνει την ανεργία, που δεν αφήνει προοπτικές για το μέλλον των παιδιών μας.
Είναι λοιπόν ανάγκη να αναδείξουμε την ευρωπαϊκή διάσταση των ελληνικών αδιεξόδων, πέρα από ηθικολογίες. Κυρίως, ενόψει των ευρωεκλογών του Μαΐου.

  • Δεν υπάρχει ένας καλός Βορράς απέναντι σε έναν κακό Νότο. Ο Βορράς διαχωρίζεται από το Νότο με βάση υποδομές, πρόσβαση σε αγορές, όρους χρηματοδότησης, επενδύσεις στην καινοτομία και όχι με βάση την ικανότητα και την ηθική ακεραιότητα.
  • Ο ελλειμματικός Νότος συμπιέζεται από έναν πλεονασματικό Βορρά που αρνείται ακόμη και εσωτερικά να μοιράσει το πλεόνασμά του.
  • Η Ευρώπη ακόμα βρίσκεται σε έναν ανταγωνισμό μικρότερου δυνατού ασφαλιστικού, φορολογικού και εργασιακού κόστους που οδηγεί στο άνοιγμα της ψαλίδας πλούσιων και φτωχών παντού.

Γι’ αυτά οφείλουμε να μιλήσουμε και οφείλουμε να τοποθετηθούμε. Η περίοδος της βολικής σιωπής τελείωσε. Ελπίδα μας είναι ότι η αλλαγή των ισορροπιών στην Ευρώπη, με τη σοσιαλδημοκρατία να γίνεται πιο ισχυρή, θα βοηθήσει να αλλάξει η συνταγή της μονόπλευρης λιτότητας και να δώσει μια αναπτυξιακή ανάσα που τόσο έχουμε ανάγκη.

Σε αυτό το πλαίσιο:

  • Θέλουμε μια Ελλάδα που θα παραμείνει χώρα με μεσαία τάξη, όπου δε θα ανοίγει διαρκώς η ψαλίδα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς.
  • Θέλουμε μια Ελλάδα με κράτος Ευρωπαϊκού και όχι Αφρικανικού μεγέθους, με νέους, καταρτισμένους δημοσίους υπαλλήλους. Όχι με παρασιτική αναδιανομή απολύσεων όπου κάποιοι διατηρούν μίζερα ποσοστά πουλώντας προστασία.
  • Μια Ελλάδα με εργαζόμενους και όχι απασχολούμενους.
  • Μια Ελλάδα που θα παράγει, με σύγχρονους ευρωπαϊκούς όρους.
  • Μια Ελλάδα χωρίς μια χαμένη γενιά.
  • Μια Ελλάδα χωρίς ιδιωτικά μονοπώλια και με ένα κράτος που δεν πνίγει την αγορά, αλλά την ελέγχει.
  • Μια Ελλάδα που θα σκοπεύει ανοικτά στην υποκατάσταση εισαγωγών και τη διεύρυνση της παραγωγικής της βάσης, όχι σε κάθε κλάδο, αλλά σε πολλούς και διαφορετικούς κλάδους, αξιοποιώντας κάθε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, με μακρόπνοη στρατηγική.

Φίλες και φίλοι,

Κανείς δεν έχει το μονοπώλιο ούτε των σοσιαλδημοκρατικών αρχών και αξιών, ούτε τη σφραγίδα της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα. Οι λέξεις πρέπει να έχουν νόημα και περιεχόμενο και να αντιστοιχούν σε κοινωνικές πραγματικότητες. Αλλιώς γίνονται απεχθείς στην κοινωνία.

Εμείς στη Δημοκρατική Αριστερά-Προοδευτική Συνεργασία:

Θέλουμε μια σοσιαλδημοκρατία που παίρνει θέση σε θέματα δικαιωμάτων και αξιών:

  • Χρωστάμε ιθαγένεια στη δεύτερη γενιά μεταναστών: να δούμε εάν η συγκυβέρνηση θα την αποδεχτεί.
  • Χρωστάμε την προστασία της πρώτης κατοικίας. Αυτό είναι το ελάχιστο κοινωνικό μέρισμα από τη διάσωση των τραπεζών.
  • Χρωστάμε ακόμα μια αναγνώριση στο δικαίωμα των ομοφυλοφίλων για ισονομία και ισοπολιτεία, με την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια άμεσα και γιατί όχι και την καθιέρωση γάμου.
  • Χρωστάμε ένα τέρμα στην ασυδοσία ενός κράτους που βλέπει την τραγωδία των μεταναστών στο Φαρμακονήσι και η ανακλαστική αντίδραση είναι η προστασία «των ένστολων».
  • Χρωστάμε ένα τέρμα στην ασυδοσία των προεκλογικών επιδομάτων, δήθεν κοινωνικού μερίσματος.
  • Χρωστάμε μια δικαιοσύνη χωρίς αρνησιδικία και ένα σωφρονιστικό σύστημα που δεν είναι παράλογα εκδικητικό.
  • Χρωστάμε στον εαυτό μας ένα ευρωπαϊκό κράτος.

Φίλες και φίλοι,

Υπάρχει σήμερα επιτακτική ανάγκη για μια διαπραγμάτευση που δε θα κερδίζει κάθε στόχο αλλά θα έχει στόχους. Και ο στόχος θα είναι:

α) η διατήρηση μιας ήδη πολλαπλά τραυματισμένης κοινωνικής συνοχής και άρα

β) η ανάπτυξη ενός περιβάλλοντος ανταγωνιστικότητας που να ευνοεί τη μικρομεσαία και μικρή επιχείρηση, γιατί αυτή είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας.

γ) η αναδιανομή που θα είναι, ιδιαίτερα σήμερα, στοχευμένη στην άμβλυνση κοινωνικών αδιεξόδων και όχι στην άγρα ψήφων (ένστολοι, συνταξιούχοι)

Ένα πρόγραμμα που δε θα έχει εμμονές με τα μέσα, αλλά θα εμμένει στους στόχους.

Χρειαζόμαστε ένα αναπτυξιακό σχέδιο που θα είναι διαθρωτικό και θα έχει στόχο τη μετάβαση της ελληνικής οικονομίας από κοινωνία μεσαίας τάξης που βασίζεται στην προστασία (με πολιτικό αντάλλαγμα) στην αξίωση για παραγωγικό προσανατολισμό.

  • Άρα, το κράτος να έχει στόχο να δημιουργήσει σταθερές: κόστος ενέργειας, κόστος εργασίας επίσης, φορολογία.
  • Αυτές οι σταθερές να είναι βιώσιμες για τη μικρή και μεσαία επιχείρηση: να μην επιδοτούμε off shore, η φορολογία να είναι προοδευτική, να τελειώνουμε με τις εξοντωτικές εισφορές και τα μπλοκάκια.
  • Και όπου το κράτος αναλαμβάνει ρίσκο, να είναι προφανής η στρατηγική στόχευση και το μερίδιο στο κέρδος και να μην είναι εξόφθαλμα πελατειακό.
  • Να έχει ευρύ προσανατολισμό: η Ελλάδα δεν μπορεί να παράγει μόνο τουρισμό! Ο τουρισμός διευρύνει την καταναλωτική βάση και αυτό πρέπει να σημαίνει διεύρυνση παραγωγικής βάσης υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Και, φίλες και φίλοι θα θελα να τελειώσω με μια ακόμη σκέψη:

Τι είναι νέο στην πολιτική;

Δεν είναι απλά η έκπληξη, το αποκλειστικά νεαρό, σε ηλικία, πολιτικό προσωπικό. Ξέρω νέους σε ηλικία που με το σαθρό πολιτικό σύστημα γέρασαν πριν την ώρα τους.

Νέο είναι για μένα το ηθικό, το καθαρό, το ειλικρινές. Νέο είναι αυτό που στηρίζεται και δρα στη βάση αρχών και αξιών. Και γι” αυτό το νέο αξίζει να παλέψουμε.

Σχολιάστε

Powered by Leader School. Leader Online.