hits counter

Κεντρική ομιλία στο αμφιθέατρο του «Αθήνα 9,84» στην Τεχνόπολη, Γκάζι

Κεντρική ομιλία στο αμφιθέατρο του «Αθήνα 9,84» στην Τεχνόπολη, Γκάζι

Φίλες και φίλοι,

Είμαι εδώ, σήμερα, μπροστά σας γιατί πιστεύω ότι μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή.
Όπως και βαθιά πιστεύω ότι μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή.
Πριν λίγους μήνες αποχώρησα από το ΠΑΣΟΚ. Δεν άλλαξα εγώ. Το ΠΑΣΟΚ άλλαξε. Επέλεξε την γοητεία του κυβερνητισμού, διολισθαίνοντας σταδιακά στην αγκαλιά της ΝΔ. Με αυτό το κόμμα δεν είχα πλέον καμιά σχέση.

Πήρα την ευθύνη των επιλογών μου. Θα μπορούσα βολικά να παρατηρώ από τις Βρυξέλλες, σιωπώντας. Προτίμησα να αναλάβω την ευθύνη μιας σύγκρουσης με την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και είχα κόστος από αυτή την επιλογή. Οι λοιδορίες, τα καθημερινά χτυπήματα κάτω από τη ζώνη και η παραπολιτική ελλείψει πολιτικής το αποδεικνύουν.

Μαζί με άλλους συντρόφους στρατευτήκαμε στο εγχείρημα της ΔΗΜΑΡ-Προοδευτική Συνεργασία για τη δημιουργία ενός στρατηγικού, αυτόνομου πόλου μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Με πρόσημο μεταρρυθμιστικό, προοδευτικό, ευρωπαϊκό. Γέφυρα διαλόγου αλλά και δύναμη ευθύνης. Που συνομιλεί με τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί πουθενά στην Ευρώπη δεν οικοδομήθηκε κεντροαριστερά απέναντι στην αριστερά. Που συνομιλεί και με την κυβέρνηση. Αλλά με πρόγραμμα και κόκκινες γραμμές. Όχι άνευ όρων.

Φίλες και φίλοι,

Η χώρα μας, τα χρόνια αυτά, έχασε το 25% του ΑΕΠ της, η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 30% ενώ η νεανική ανεργία πλησιάζει το 63%. Η πολιτική της μονόπλευρης λιτότητας, χωρίς αναπτυξιακό βραχίονα, πρέπει να λάβει τέλος. Πρέπει να δώσουμε ξανά νόημα στις λέξεις: να μιλήσουμε για εργασία και όχι για απασχόληση, για πραγματικές μεταρρυθμίσεις και όχι για απορρυθμίσεις.

Φίλες και φίλοι,

Δεν σας λέω κάτι καινούργιο. Δεν λέω κάτι που καθημερινά δεν ζείτε στο σπίτι σας, στη δουλειά σας, στον κοινωνικό σας χώρο. Όμως, φτάνει με τις διαπιστώσεις.
Σήμερα, οφείλουμε να μιλάμε για το αύριο. Μόνο αυτή τη συζήτηση θα έπρεπε να κάνουμε μέχρι τις εκλογές. Και να μιλάμε για ανάπτυξη. Έως σήμερα, μιλάμε με όρους μαύρο-άσπρο: για μνημόνιο και αντι-μνημόνιο, success story και απόλυτη καταστροφή. Με συνθήματα, όχι με προτάσεις.

Είναι καιρός να μιλήσουμε συγκεκριμένα για το τι θέλουμε από την Ευρώπη. Και, παράλληλα, να μιλήσουμε για αξίες και προοδευτικό πρόσημο. Αυτή είναι η συζήτηση που μας ενδιαφέρει. Που ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνία.

Ο βασικός στόχος για μας είναι καθαρός: πρέπει να φύγουμε από ένα μοντέλο ανάπτυξης που βασιζόταν στην κατανάλωση με δανεικά. Οφείλουμε να πάμε σε ένα μοντέλο που βασίζεται στην παραγωγή διεθνώς εμπορεύσιμων υπηρεσιών και προϊόντων. Με αυτή τη διαπίστωση, νομίζω, δεν διαφωνεί κανείς. Αλλά, για να το επιτύχουμε αυτό, εάν μιλάμε πολιτικά, πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα βασικό ερώτημα: πώς θα δημιουργήσουμε ένα θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει το σχεδιασμό και την υλοποίηση της αναπτυξιακής πρωτοβουλίας, δημόσιας και ιδιωτικής;

Δεν είναι απλό.
• Οι προτεραιότητες δεν είναι «αυτονόητες»
• Δεν υπάρχει «κοινή λογική» αλλά συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές.

Είναι, όμως, η ανάπτυξη προτεραιότητα; Έως σήμερα, λέει η κυβέρνηση, η πρώτη προτεραιότητα ήταν η αντιμετώπιση του ελλείμματος και, συνεπακόλουθα, του δημόσιου χρέους. Με αυτό το σκεπτικό, ψαλιδίσαμε το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, καθυστερήσαμε εξόφληση ΦΠΑ, υπερφορολογήσαμε, μειώσαμε μισθούς και συντάξεις, ακόμα και τον κατώτατο μισθό, δεν πληρώσαμε προμηθευτές. Και μιλάμε για success story. Ένα success story με τουλάχιστον έναν άνεργο σε κάθε ελληνική οικογένεια.

Πετύχαμε ένα πρωτογενές πλεόνασμα. Τι όμως ήταν ακριβώς αυτό; Τα εφάπαξ που δεν κατεβλήθησαν, το ΦΠΑ που δεν επιστράφηκε, αναγκαίες δημόσιες δαπάνες που δεν έγιναν. Ένα πλεόνασμα, μέρος του οποίου μοιράζεται εν είδει ελεημοσύνης, προεκλογικά σα δωράκι…

Όμως, εάν δεν πάμε σε ανάπτυξη, ότι πετύχαμε δεν είναι βιώσιμο.
Μας λένε:

• Το χρέος μας είναι «απολύτως βιώσιμο»., όπως προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο, σε τροχιά ανάπτυξης που θα οδηγήσει κατά μέσο όρο σε 3,9% πλεόνασμα μεταξύ 2014 και 2018 και 3,3% ανάπτυξη από το 2015 έως το 2018. Εάν έχουμε πράγματι 3,9% ανάπτυξη, καμία αντίρρηση.

• Σύντομα θα ανοίξουν οι κάνουλες των μεγάλων επενδύσεων, όπως αποδεικνύουν και οι τοποθετήσεις ξένων funds και θα προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις, που θα φέρουν εργασία. Εάν έχουμε και θέσεις εργασίας, καμία αντίρρηση.

• Το τραπεζικό μας σύστημα είναι ανακεφαλαιοποιημένο και άρα σύντομα θα ανοίξουν οι κάνουλες της χρηματοδότησης. Εάν έχουμε ανταγωνιστική δανειοδότηση μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καμία αντίρρηση.
Κάποιοι από εμάς έχουν λόγους να αμφιβάλλουν ότι ισχύουν τα παραπάνω όπως, για παράδειγμα, το γραφείο προϋπολογισμού της Βουλής και ο ΟΟΣΑ.

Και αυτό επειδή:
• Με την περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων, εξαντλούμε τη ζήτηση, ενώ αυξάνουμε το κόστος για τη στήριξη των ταμείων. Ήδη, τα ταμεία θα έχουν εξαντλήσει την κρατική επιχορήγηση πριν αρχίσει το πρώτο εξάμηνο του 2014. Δημοσιοοικονομικά είμαστε ακόμα παγιδευμένοι.

• Το εισόδημα – μισθοί & συντάξεις – έχει το μεγαλύτερο πολλαπλασιαστή σε μια οικονομία, επειδή διοχετεύεται εξ ολοκλήρου σχεδόν στην αγορά, ιδιαίτερα σε συνθήκες φτώχειας. Παράλληλα, αποπληθωρισμός και εσωτερική υποτίμηση σημαίνει ότι ακόμα και όποιος μπορεί να επενδύσει δεν το κάνει. Κανείς δεν αγοράζει σήμερα κάτι που θα είναι φθηνότερο αύριο.

• Αυτό σημαίνει ότι οι τράπεζες θεωρούν ότι πολλά δάνεια δε θα εξυπηρετηθούν, επειδή η αξία της υποθήκης είναι μεγαλύτερη του ακινήτου, της γης, της επιχείρησης, κ.ο.κ. Συνεπώς, οι τράπεζες είναι εξαναγκασμένες να προβλέπουν απώλειες και να μη δανείζουν, ιδιαίτερα τους επισφαλείς μικρομεσαίους.
Όσο συνεχίζουμε αυτή την πολιτική, δεν υπάρχει περιθώριο για θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Τι λέμε εμείς:

Η Ατζέντα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών λέει συγκεκριμένα πράγματα για όλη την Ευρωζώνη. Λέει ότι με 1% ανάπτυξη (και αποπληθωρισμό) δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε εργασία για 27 εκατομμύρια ανέργους στην Ευρώπη. Και το πρόγραμμα της Ομάδας έχει ορισμένα προτάγματα.
Συγκεκριμένα:

• Καλεί σε αλλαγή προτεραιοτήτων: εάν η Ευρώπη έθετε ως προτεραιότητα την ανάπτυξη, μειώνοντας τα ελλείμματα κατά 0.5% του ΑΕΠ, θα είχαμε ήδη βγει από την κρίση. Αντίθετα μειώσαμε τις δημόσιες επενδύσεις κατά 240 δις βαθαίνοντας την ύφεση.

• Καλεί σε σημαντικές δημόσιες επενδύσεις ύψους 1,5% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ ή 194 δις Ευρώ το χρόνο έως το 2020.

• Ο στόχος είναι σαφής: 3,5 εκατομμύρια θέσεις εργασίας τα πρώτα 3 χρόνια και 2,4-5% ανάπτυξη στην Ευρωζώνη.

Για την Ελλάδα, τι σημαίνει αυτό;

Καταρχήν, σημαίνει ότι δεν μπορούμε να είμαστε αφηρημένα φιλοευρωπαϊστές. Πρέπει να θυμηθούμε ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ απαιτεί κυρώσεις όχι μόνο για χώρες που έχουν υπερβολικά ελλείμματα, αλλά και για χώρες που έχουν υπερβολικά πλεονάσματα, όπως για παράδειγμα η Γερμανία. Με αλλά λόγια, η ισόρροπη ανάπτυξη είναι προϋπόθεση ανάπτυξης. Προς αυτή την κατεύθυνση έχουμε πολλές επιλογές:

• Ομόλογα Έργου, με έμφαση στα διευρωπαϊκά δίκτυα: μεταφορές, επικοινωνίες, ενέργεια, νερό. Η αποκοπή της από αυτά τα δίκτυα είναι το στρατηγικό μειονέκτημα της Ελληνικής Οικονομίας.

• Ευρωομόλογα για το 60% του Δημόσιου Χρέους. Το χρέος μας είναι πολύ μεγάλο. Δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί ως έχει. Ο μόνος σίγουρος δρόμος προς τη χρεωκοπία είναι να κλείσουμε τα μάτια σ’ αυτή την πραγματικότητα.

• Εναρμόνιση φορολογικών πολιτικών. Δεν μπορούμε να κάνουμε ανάπτυξη με «ειδικά καθεστώτα», «ειδικές ρυθμίσεις», εξαιρέσεις και offshore.

Αλλά να μην περιοριστούμε στο τι πρέπει να διεκδικούμε στις Βρυξέλλες.

Ποιες είναι λοιπόν οι εθνικές προτεραιότητες που πρέπει να προτάξουμε σ’ αυτό το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο διεκδίκησης; Καταρχήν, ναι στις Μεταρρυθμίσεις, αλλά επιτέλους να αποκτήσει νόημα αυτή η λέξη.

Τρεις Ενδεικτικές Μεταρρυθμίσεις:

Πρώτον, να επενδύσουμε στη δικαιοσύνη.
1. Η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι κανένας επενδυτής δεν έρχεται σε μια χώρα που για να επιβάλεις τους όρους ενός συμβολαίου θέλεις το λιγότερο τρία χρόνια δικαστικό αγώνα, επειδή η δικαιοσύνη υπολειτουργεί. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που δεν έρχονται ξένες επενδύσεις στη χώρα μας.
2. Κανένας δεν ξεκινά μια καινοτόμα επιχείρηση όσο έχουμε ένα πτωχευτικό δίκαιο που τιμωρεί την αποτυχία.

Δεύτερον, επείγει να ξαναδούμε από την αρχή τον τρόπο που διοχετεύουμε ρευστότητα στην αγορά.
1. Ζούμε στη χώρα που τεσσεράμισι συστημικές τράπεζες έχουν μερίδιο 95% της αγοράς της λιανικής τραπεζικής. Αυτές οι τράπεζες καλούνται να χρηματοδοτήσουν σε ένα πλαίσιο ασφυκτικών αξιώσεων κεφαλαιακής επάρκειας, σε περιβάλλον αποπληθωρισμού, ενώ έχουν μηδενικό ανταγωνισμό. Ακόμα και σε καλές εποχές, η ασφυκτική αυτή αγορά σημαίνει ότι η χρηματοδότηση είναι ενάντια στην καινοτομία, ακριβώς επειδή η καινοτομία εμπεριέχει ρίσκο.
2. Πρέπει σήμερα να ενισχύσουμε εναλλακτικές μορφές διοχέτευσης ρευστότητας στην αγορά. Ο παραδοσιακός δρόμος είναι κρατικός τραπεζικός πυλώνας ή οι συνεταιριστικές και ηθικές τράπεζες. Στη Βρετανία, στην Ολλανδία, στην Εσθονία υπάρχουν πολλές εναλλακτικές μορφές χρηματοδότησης, που είτε διευκολύνουν τη χρηματοδότηση μιας συγκεκριμένης επιχειρηματικής ιδέας (crowdfunding) είτε συνδέουν απευθείας αποταμιευτές και επιχειρηματίες (crowdbanking). Σε κάθε περίπτωση, κάτι πρέπει να κάνουμε προς μια ή όλες τις κατευθύνσεις αυτές.

Τρίτον, να επενδύσουμε στο ανθρώπινο δυναμικό. Και αυτό σημαίνει επενδύσεις στην παιδεία και στην έρευνα.
1. Συγκεκριμένα, το πρόγραμμα Back to Work μιλάει για το τέλος στις πολιτικές λιτότητας για τις δαπάνες για την παιδεία, διεκδικώντας τουλάχιστον 2% του ΑΕΠ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και 3% για την έρευνα. Αυτά με όρους ευρωπαϊκού μέσου όρου. Εάν μιλήσουμε με όρους σύγκλισης και ισόρροπης ανάπτυξης, η Ελλάδα πρέπει να επενδύσει πολύ περισσότερα.
2. Όσον αφορά την έρευνα, το πρόγραμμα μιλάει συγκεκριμένα για επενδύσεις στην επιστήμη των υλικών, καθώς οι πρώτες ύλες αποτελούν το 40% του παραγωγικού μας κόστους στην Ευρώπη, έναντι 20% του κόστους εργασίας.
Αλλά, και εδώ πρέπει να δούμε ορισμένες εθνικές διαστάσεις αυτού του ευρωπαϊκού πλαισίου διεκδικήσεων.
• Δεν μπορεί να θεωρούμε ταμπού τις συμμαχίες γνώσης μεταξύ ιδιωτικού τομέα, πανεπιστημίου και τοπικής αυτοδιοίκησης.
• Δεν μπορεί να θεωρούμε ότι θα ξεκινήσουμε την παραγωγική μας αναδιάρθρωση απολύοντας τους εργαζόμενους στους Ειδικούς Λογαριασμούς των πανεπιστημίων, που διαχειρίζονται κοινοτικά κονδύλια, επειδή απλά αυτοί έχουν συμβάσεις και δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι.
• Δεν μπορεί να ξεκινάμε τις μεταρρυθμίσεις κλείνοντας τα επαγγελματικά λύκεια με ειδικότητα στα παραϊατρικά επαγγέλματα. Αυτό, τη στιγμή που έχουμε μια κοινωνία που γερνάει και αναμένουμε στην Ευρώπη 2.000.000 θέσεις εργασίας στο συγκεκριμένο κλάδο τα επόμενα χρόνια.

Φίλες και φίλοι,

Ο κόσμος φαίνεται να προτιμά την έννοια «στρατηγική» από τις έννοιες αξία και ιδεολογία. Ο κόσμος φαίνεται να προτιμά την έννοια «κοινή λογική» από την έννοια «προτεραιότητα». Τελικά, όμως, όλοι μιλάμε για επιλογές. Και οι επιλογές είναι πάντα πολιτικές και ιδεολογικές. Είτε το θέλουμε είτε όχι.

1. Μια επιλογή, όταν μιλάς για επενδύσεις, είναι να μειώνεις το κόστος εργασίας. Αποδυναμώνοντας την εσωτερική σου αγορά, δημιουργώντας αντικίνητρα για την τεχνολογική αναβάθμιση της παραγωγής σου, στέλνοντας στη μετανάστευση τους νέους με τα καλύτερα προσόντα.

2. Μια δεύτερη επιλογή είναι να προσελκύσεις επενδύσεις ξεπουλώντας: τον αιγιαλό, τα στρατηγικής σημασίας περιουσιακά σου στοιχεία, όπως το Ελληνικό, τις τράπεζες που εξαγόρασε ο φορολογούμενος και εθνικά μονοπώλια κάθε είδους, όπως το νερό. Δίνεις δηλαδή στον επενδυτή σίγουρο κέρδος με αντάλλαγμα αβέβαιες, επισφαλείς και κακής ποιότητας θέσεις «απασχόλησης».

3. Μια τρίτη επιλογή είναι να καλείς τους εργαζόμενους να «βάλουν πλάτη» και μετά να τους πουλάς.
– όπως τους εργαζόμενους της ΔΕΗ, που έχουν επενδύσει τα αποθεματικά των ταμείων τους στα πάγια της εταιρείας.

– όπως τα ασφαλιστικά ταμεία, που είχαν option αγοράς των τραπεζών. Και η κυβέρνηση τους υποχρέωσε να τα ξεπουλήσουν σε μια μέρα έναντι πινακίου φακής.
– όπως στην ΕΡΤ, που τους απολύεις αφού έχουν αποδεχτεί τεράστια μείωση μισθών και έχει περάσει η επιχείρηση σε κερδοφορία. Και όλα αυτά για να φτιάξεις μια ΝΕΡΙΤ «των δικών μας παραγωγών», όπως δείχνουν και οι τελευταίες εξελίξεις που δικαιώνουν απόλυτα τη ΔΗΜΑΡ. Να σημειώσω ότι οι πολίτες θα πληρώσουν 191 εκατομμύρια ευρώ ανταποδοτικό τέλος για τη ΝΕΡΙΤ. Από αυτά, τα 91 είναι το κόστος του κλεισίματος της ΕΡΤ.

4. Μια τέταρτη επιλογή είναι να φτιάχνεις ένα φορολογικό σύστημα για όλους και ένα φωτογραφικό για κάθε επενδυτή.

Υπάρχει όμως και μια άλλη επιλογή

1. Μια πολιτική που επιλύει επιχειρηματικά προβλήματα για την επιχειρηματικότητα και όχι για τον επιχειρηματία.
2. Που σέβεται το κοινωνικό συμβόλαιο που καλεί τους πολίτες να υπερασπιστούν.
3. Που αξιοποιεί δημόσια περιουσία χωρίς να την ξεπουλάει.

Επί της Αρχής

Στη ΔΗΜΑΡ-Προοδευτική Συνεργασία δεν είμαστε ενάντια στην έννοια των «μεταρρυθμίσεων».
Όμως, δεν εννοούμε ως μεταρρύθμιση τη φτωχοποίηση όλης της μεσαίας τάξης. Επιμένουμε, όπως και το πρόγραμμα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, ότι η Ευρώπη πρέπει να στηρίζεται στην ποιότητα και την καινοτομία, όχι τη φθηνή εργασία.
Δεν είμαστε ενάντια στην αναδιάρθρωση του Δημόσιου Τομέα. Αλλά έχουμε σοβαρό πρόβλημα με την αποσάθρωσή του.

Για την Ευρώπη συγκεκριμένα:

• Ο παρασιτισμός του μονοπωλίου μας ενοχλεί όσο μας ενοχλεί και η αντίληψη μιας οικονομίας καζίνο. Παραγωγική αναδιάρθρωση χωρίς έλεγχο των χρηματοπιστωτικών αγορών δεν θα κάνουμε ποτέ.
• Η κοινωνία συνοχής είναι προϋπόθεση και όχι βαρίδι, τόσο στην ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα όσο και τη δημοκρατία.
• Εάν τα κράτη μέλη συνεχίσουν να αποκλίνουν οικονομικά και κοινωνικά, τότε η περιφέρεια θα είναι το τελευταίο πρόβλημα του Ευρώ. Ο αποπληθωρισμός και η ανεργία θα καταστρέψουν την Ευρώπη.
Για την Ελλάδα συγκεκριμένα:
• Το θέμα είναι η απελευθέρωση δημιουργικών δυνάμεων. Πρέπει να επιλύσουμε συγκεκριμένα προβλήματα για όλους: φορολογικά, γραφειοκρατικά, νομικά, χρηματοδοτικά.
• Μόνοι μας δεν μπορούμε. Τι Ευρώπη θέλουμε, όχι εάν θέλουμε την Ευρώπη, είναι το ερώτημα.
Πριν λίγο καιρό, η κυρία Μέρκελ είπε: δεν είναι δυνατόν η Ευρώπη να έχει το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 50% των κοινωνικών δαπανών. Εγώ θα το αντιστρέψω. Θα πω: Η Ευρώπη έχει το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ, παρά το γεγονός ότι έχει μόλις το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού επειδή ακριβώς έχει το 50% των κοινωνικών δαπανών. Επειδή δηλαδή επενδύει τόσο πολύ στο ανθρώπινο κεφάλαιο, τα δημόσια αγαθά και την κοινωνική συνοχή.
Για μας, αυτό είναι ακριβώς το διακύβευμα αυτών των ευρωεκλογών.
Μια προοδευτική Ευρώπη, μια Ευρώπη της εργασίας, της ανάπτυξης, μια Ευρώπη για τους νέους.

Φίλες και φίλοι,

Είμαι σίγουρη ότι η ΔΗΜΑΡ-Προοδευτική Συνεργασία θα εκλέξει ευρωβουλευτή.

Χωρίς να γίνει μέρος του προβλήματος, αλλά ως κομμάτι της λύσης.
Χωρίς ψεύτικα success stories και χωρίς ανέξοδες υποσχέσεις.
Με αρχές, αξίες και πίστη στην πρόοδο.
Με γνήσιο μεταρρυθμιστικό πνεύμα.
Με μετριοπάθεια, χωρίς λαϊκισμό.
Με αίσθηση ευθύνης.

Για μια Ευρώπη δίπλα στην κοινωνία και όχι απέναντί της.

Για μια Ευρώπη όπου ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν θα απεργάζεται την ανατροπή εκλεγμένης Κυβέρνησης σε συνεργασία με «εσωτερικούς» συμμάχους.

Σχολιάστε

Powered by Leader School. Leader Online.