hits counter

Η συζήτηση περί χάους αν γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση θυμίζει τι ακουγόταν πριν το 81 για το ΠΑΣΟΚ

Κάθε συζήτηση και πρόταση για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς σε μια σύγχρονη, μεταρρυθμιστική, σοσιαλδημοκρατική προοπτική είναι θετική. Κυρίως, όταν αυτό γίνεται σε μια χρονική στιγμή που το παλιό πολιτικό σύστημα πεθαίνει αλλά το καινούργιο δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Περιμέναμε λοιπόν όλοι ένα κείμενο με αιχμές που θέτει τις βάσεις για το καινούργιο.

Όμως:

1. Το κείμενο δεν περιέχει ούτε μια συγκεκριμένη κριτική της κυβερνητικής πολιτικής. Η επίκληση για “πολιτική σταθερότητα” σημαίνει “ναι σε όλα”; Διαφοροποιείται η κίνηση και πού με τις κυβερνητικές επιλογές; Η άνευ όρων στήριξη είναι βάση για συζήτηση;

Πρέπει να τονιστεί ότι το επιχείρημα περί ανάγκης πολιτικής σταθερότητας δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελεί άλλοθι άκριτης αποδοχής όλων των κυβερνητικών επιλογών. Εξάλλου σε μια δημοκρατία, η εναλλαγή στην εξουσία δεν μπορεί να ταυτίζεται με αποσταθεροποίηση. Η συζήτηση περί χάους σε περίπτωση κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει δραματικά, φυσικά τηρούμενων των αναλογιών, τι ακουγόταν πριν την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981.

2. Δυστυχώς η πρωτοβουλία μοιάζει μια άσκηση εργαστηρίου. Σε ποιες κοινωνικές δυναμικές αντιστοιχεί, ποιές κοινωνικές δυνάμεις εκπροσωπούνται στο εγχείρημα; Πέρα από μια κίνηση μιας φωτισμένης ελίτ, το εκσυγχρονιστικό μεταρρυθμιστικό εγχείρημα δε θα έχει τύχη αν δεν ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες κοινωνικές ανάγκες. Η μεσαία τάξη που εκπροσωπούσε η σοσιαλδημοκρατία σαρώθηκε από την κρίση και μια νέα κοινωνική αντιστοίχιση πρέπει να βρεθεί. Το ”ποιόν εκπροσωπούμε”, κεντρική ερώτηση για τη δημοκρατική παράταξη στη χώρα, δεν απαντιέται.

3. Ποιά θα είναι η σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ; Θυμίζω: πουθενά στην Ευρώπη δεν οικοδομήθηκε κεντροαριστερά εναντίον μιας άλλης Αριστεράς, αλλά πάντα απέναντι στη δεξιά συντήρηση και το φιλελευθερισμό. Εδώ, η μόνη αναφορά που συγκρατώ είναι αυτή που αφορά την καταδίκη του “νεοκομμουνιστικού λαϊκισμού” και του φασιστικού μορφώματος της ΧΑ. Αν αυτή η κεντροαριστερά δεν είναι σε θέση να συνομιλεί με την αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας, τότε το εγχείρημα είναι κατά τη γνώμη μου καταδικασμένο. Θέλω να είμαι σαφής: δεν εννοώ να “κλείνει το μάτι στον ΣΥΡΙΖΑ”. Αλλά να μπορεί να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας χωρίς αφορισμούς ή δαιμονολογίες.

Η δημιουργία μιας νέας σοσιαλδημοκρατικής αφήγησης είναι και εφικτή και αναγκαία. Αναγκαία είναι η συνένωση του χώρου σε μια προοδευτική, αριστερή αλλά και ευρωπαϊκή κατεύθυνση. Αυτό δεν μπορεί να γίνει στο τρίγωνο Κολωνάκι-Σύνταγμα-Ομόνοια αλλά με αλληλεπίδραση με την αληθινή κοινωνία, με την οποία όλο και περισσότερο ο χώρος δυσκολεύεται να επικοινωνήσει.

Καταληκτικά: το εγχείρημα ενοποίησης του χώρου ανάμεσα στη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να λειτουργεί ως σανίδα σωτηρίας συγκεκριμένων προσώπων ή πολιτικών σχηματισμών. Κυρίως, δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για την άνευ όρων στήριξη της κυβερνητικής πολιτικής. Μια τέτοια στάση είναι βλαπτική για το ηθικό κύρος της κεντροαριστεράς και κυρίως βλαπτική για τη χώρα. Επενδύοντας στο φόβο για την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, μια τέτοια πρωτοβουλία χάνει το στόχο της. Αλλά το χειρότερο όλων είναι ότι δείχνει να μην αφορά κανέναν σε μια σκληρά δοκιμαζόμενη κοινωνία. Δυστυχώς εγείρεται το ερώτημα: Μήπως το να σώσουμε τη χώρα σημαίνει απλά να σωθούμε εμείς;

Άρθρο στο «egiakoumis», 26/10/2013

Λέξεις κλειδιά:

Σχολιάστε

Powered by Leader School. Leader Online.