hits counter

Ελληνική πρόκληση για Μέρκελ και SPD

Θρίαμβος Μέρκελ λοιπόν. Τι σημαίνει αυτό για την περιφέρεια της Ευρώπης;

Στη Γερμανία το ερώτημα τίθεται με όρους λογαριασμού. Τον Αύγουστο, η Handelsblatt έκανε κριτική στις δηλώσεις Schäuble – ο οποίος ευθέως αναφέρθηκε στην πιθανότητα τρίτου πακέτου διάσωσης για την Ελλάδα – λέγοντας ότι οι Χριστιανοδημοκράτες δεν μπορούν (ακόμα) να παρουσιάσουν ένα τελικό λογαριασμό για τη διάσωση της Ευρωζώνης. Οι συντάκτες υπολογίζουν το κόστος σε 150 δις Ευρώ, εκ των οποίων τα 42 πρέπει να είναι άμεσα διαθέσιμα. Δηλαδή, ένας τελικά εθνικός υπολογισμός κόστους-οφέλους θα κρίνει πόσο η Γερμανία θα επενδύσει στην Ευρώπη. Για το Βερολίνο, «η Ευρώπη» τελεί υπό γερμανική αίρεση.

Υπό αυτό το πρίσμα έχουμε δυο αντίθετες εκτιμήσεις για το δυνητικό αποτέλεσμα του «γερμανικού λογαριασμού». Από τη μια πλευρά είχαμε μια σειρά από δηλώσεις τον Αύγουστο από τους Μέρκελ, Κάμερον (Βρετανία), Ρούτε (Ολλανδία) και Λοπάτκα (Αυστρία) περί ανάγκης «επαναπατρισμού αρμοδιοτήτων» από τις Βρυξέλλες στις εθνικές πρωτεύουσες. Το μήνυμα είναι σαφές: δε θα υπάρξει αναδιανομή πλεονασμάτων από Βορρά προς Νότο. Στην καλύτερη περίπτωση, θα έχουμε δάνεια.

Από την άλλη, προηγήθηκε το Μάιο στήριξη της Μέρκελ στην (ασαφή) πρόταση Ολάντ για μια «κυβέρνηση της Ευρωζώνης». Τα δυο σχέδια θα μπορούσαν να έχουν κάποια συνοχή, επειδή όταν η κ. Μέρκελ μιλάει για «κυβέρνηση» ουσιαστικά αναφέρεται σ’ έναν εποπτικό μηχανισμό «σταθερότητας», ενώ οι Γάλλοι (μάλλον) και το SPD (ίσως) αναφέρονται και σ’ ένα μηχανισμό κοινωνικών μεταβιβάσεων, δηλαδή αναδιανομής πλεονασμάτων, με στόχο την ισόρροπη ανάπτυξη.

Μετά τις γερμανικές εκλογές, δυο πράγματα αλλάζουν. Πρώτον, οι ευρωσκεπτικιστές δεν είναι στη βουλή και άρα δεν αποτελούν πιθανό εταίρο, αλλά η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) ήταν και είναι στελεχωμένη από πρώην Χριστιανοδημοκράτες. Το δεύτερο είναι ότι οι Σοσιαλδημοκράτες, γνωρίζοντας ότι ο «μεγάλος» συνασπισμός μπορεί να είναι πολιτικά επιζήμιος γι’ αυτούς, θέλουν να έχουν ένα σαφές και διακριτό στίγμα στη συγκυβέρνηση. Συνεπώς, το SPD μάλλον θα επιμείνει στην άμβλυνση της μονοδιάστατης πολιτικής αυστηρής λιτότητας για την περιφέρεια. Στη χειρότερη περίπτωση, το SPD θ’ αποτελέσει άλλοθι αντιμετώπισης της εσωκομματικής αντιπολίτευσης της κας Μέρκελ, που δεν είναι αμελητέα. Προσοχή: «άμβλυνση» σημαίνει άμεσες επενδύσεις και όχι ακύρωση ή, έστω, δραματική αναθεώρηση των προγραμμάτων «σταθερότητας».

Επενδύσεις, λοιπόν, μπορούν να προωθηθούν είτε με διμερή πακέτα αναπτυξιακής βοήθειας, πολιτική που συνάδει με τη λογική μιας Ευρώπης που κυβερνάται από Σύνοδο Κορυφής σε Σύνοδο Κορυφής, είτε με μια περισσότερο δομική παρέμβαση που θα αφορά τη λειτουργία της Ε.Ε.. Δυστυχώς, τόσο η πίεση του χρόνου όσο και οι πολιτικές επιλογές της κ. Μέρκελ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα προκριθούν λύσεις διακρατικές.
Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα έχει αποκτήσει μια «συμβολική βαρύτητα», γεγονός αρνητικό, αλλά που μπορεί στην παρούσα συγκυρία να θεωρηθεί πλεονέκτημα. Μια πειστική απάντηση στο ελληνικό ζήτημα θα είναι ένα σαφές σημάδι ευρωπαϊκής ανάκαμψης. Αυτό συνεκτιμάται τόσο από τους Χριστιανοδημοκράτες όσο και από το SPD, ιδιαίτερα μετά την άνοδο της Χρυσής Αυγής, που είναι διακριτό σημείο κοινωνικής αποσάθρωσης με το οποίο η γερμανική κοινή γνώμη μπορεί να ταυτιστεί. Το ζήτημα είναι εάν θα συνεχιστεί η διαχείριση της κρίσης ή θα κάνουμε ένα ουσιαστικό βήμα προς μια επίλυση. Η απάντηση, βάσει των γεγονότων, δεν μπορεί να διαπνέεται από αισιοδοξία.

Άρθρο στην «Ημερησία»

Σχολιάστε

Powered by Leader School. Leader Online.